چند وقته یادت هم باهام غریبی می کنه و نمی دانم چرا چند وقته حتی اندیشه حضور دوباره ات رو از خیالم می رانم...

شاید واسه اینکه خیلی با هم غریبه شده ایم و من می ترسم از این غربت... چقدر این روزها ترسو شدم...

می توانی باور کنی که این منم که دارم این حرفها را می زنم؟

بهت حق می دهم چون خودمم باورم نمیشه...

اینها رو می نویسم که هیچ وقت تصوراتم در مورد تو از بین نره و گذشت زمان خیلی چیزها رو از ذهنم پاک نکنه.

اینها رو می نویسم که هیچ وقت یادم نره هدفم از اینجا اومدن و اینجا نوشتن چی بوده و چی هست. و یادم نره که یه زمانی چقدر با الانم فرق می کردم.

دقت کردی ! تقریباً تو همهء پستهام از حرفهای تو نوشتم که همیشه تو خاطرم باشند. آخه خودت خواستی صداتو واسم ضبط کنی که هیچ وقت حرفات یادم نره. درسته که الان پشیمونم واسه اینکه نزاشتم اینکار رو انجام بدی اما ببین... ببین چقدر خوب حرفهاتو ضبط کردم...

می دونم هر کس دیگه ای که داستان ما به گوشش برسه پیش خودش چه فکرایی می کنه اما...

تو اونجوری فکر نکن... تو مثل بقیه نباش... نمی خواهم فکر کنی که بهم مدیونی... دلم نمی خواهد فکر کنی در حقم ظلم کردی...

دلم نمی خواهد... دلم نمی خواهد... چند وقته دلم دیگه هیچی نمی خواهد... بیچاره دلم که هیچ وقت چیزی رو واسه خودش نخواست...

یاد آخرین چیزی افتادم که دلت خواست:

من: خوب دیگه فکر نمی کنم حرفی مونده باشه... امیدوارم که همیشه موفق باشید و براتون آرزوی خوشبختی می کنم.

تو آرام و با کمی تاخیر: ...خوشبختی!!! ...دلم می خواهد بزنم تو دهنتون...

و من خندیدم... چون خیلی خنده دار بود ما همیشه با هم در نهایت ادب صحبت می کردیم ولی نمی دونم اون لحظه های آخر چی تو سرت گذشت که اینو بهم گفتی...

تو: وااااااااااااااای شرمنده... تورو خدا ببخشید... اصلاً نمی دونم چطوری اومد رو زبونم... خیلی معذرت می خواهم... واقعاً نمی دونم چی شد یکدفعه...

نمی دونم تا حالا واست پیش اومده که بشینی کنار ساحل و غروب آفتاب را تماشا کنی...

منظرهء دلگیریه ولی زیباست...

کدومشو بیشتر حس می کنی؟

دلگیری یا زیبایی؟

من چند وقته هر دو رو حس می کنم...

هر وقت وبلاگای دیگه رو می خونم که از جدایی نوشتن... درسته که خیلی دلتنگ می شوم اما خدا رو شکر می کنم که با همهء شرایط سختمون ، اما همه چی خوب بود... خدا رو شکر می کنم زمانی از هم جدا شدیم که هر دو می دونستیم چقدر همدیگه رو دوست می داریم و شرایطمونو درک می کردیم...

 خدایا از اینکه منو اینگونه خلق کردی راضی ام... از اینکه قدرت تفکر بهم دادی ممنونتم... و از اینکه مثل خیلی ها نیستم خوشحالم... وای خدای مهربونم چقدرخوشبختمو نمی دونستم...

خوشحالم که به قولی که ندادم عمل کردم

تو چی؟ به قولی که دادی عمل کردی؟

مدتهاست که دیگر تصویری از تو را در ذهنم نمی توانم تجسم کنم...

کاش آن لحظه را  که لبخند می زدی قاب می کردم و هر روز نظاره گرش می شدم...

چقدر حیف شد که به خاطر لحظه ای غفلت تو را یک شب ابری در کوچه های بی کسی گم کردم...

آن شب هر چه بیشتر رو به جلو گام برداشتم کمتر از تو نشانی یافتم...

...

صبح آن شب شوم برای یافتنت ، روی تمام دیوارهای شهر اعلامیه چسباندم بدین شرح که :

به نام آفرینندهء عشق

مردی گمشده که غمهایش به بلندی شب و صبرش تمام روز است...

او صاحب دلی است به وسعت آسمان و زلالی دریا...

بر سَر درِ لوح دلش ، رازی حک شده که کسی را توان خواندنش نیست و در قیامت آشکار می گردد...

از یابنده تقاضا می گردد که وی را به کوچه های بی کسی برساند و مژدگانی دریافت کند...

...

چند روز بعد خبر دستگیری زنی دیوانه در شهر پیچید...

جرمش این بود که کوچه های بی کسی را چراغانی کرده بود...

کوچه هایی که از ازل تا به ابد تیره و تارند...

براستی چه دیوانه...

...

فردا روز اعدام است...

دارم به قیامت نزدیک می شوم...

چه خوشحالم و آسوده خاطر...

دیوانگی هم عالمی دارد...

یاد شبی را در دل مرور می کنم که گفتی:

من مسافرم... به کجا نمی دانم... دیدار تا قیامت...

- وایسا... چرا دیدار تا قیامت؟

-رازی در دلم حک شده که برای دیدن آن باید تا قیامت منتظر بمانی... آن هنگام که پرده ها فرو می افتند ، راز دل من نیز آشکار می گردد... تو در آن لحظه فقط دل مرا بنگر...

محو حرفت شدم... غافل شدم و تو رفتی...

فردا روز اعدام است...

دارم به قیامت نزدیک می شوم...

چه خوشحالم و آسوده خاطر...

چشمانم را می بندم و سعی می کنم که دوباره تجسمت کنم...

می خندم... وای خدای من چقدر شکل پرستو شده ای...