پرستوی کوچک خوشبختی من ! نمی دانم این چندمین نامه بی نشان من است که خطاب به تو نوشته می شود، اما خوب می دانم در مقابل قدرت عشق تو که کیمیاییست جاودانه در قلب من، همه نوشته ها حقیر و ناچیزند.

می دانم که اگر همه کلمات محبت آمیز و واژه های عاشقانه دنیا را کنار هم صف کنم باز هم از بیان عشق پاکم به تو عاجزم.

و می دانم هرگز با نوشتن نمی توانم پاسخگوی لطف و محبت بی دریغ و نگاه مهربانت باشم، اعتراف می کنم هر روز که می گذرد عاشق تر و دلباخته ترت می شوم

 پرستوی کوچک خوشبختی من ! اکنون که با تمام وجود خود را خوشبخت ترین موجود کره خاکی احساس می کنم، از صمیم قلب برای تو و همه موجودات عالم هستی از خداوند متعال خوشبختی و سعادت روز افزون خواستارم...

دوستدار همیشگی تو، رز  

پ.ن: چند وقته یکی بی نام و نشون میاد اینجا... کی هستی که هنوز اینجا رو یادته؟